حس وبلاگ نویسی در وجودمان حلول ناگهانی یافته ما هم آن را مغتنم شمرده و بی حرف پیش می نویسیم! باب توضیحات بماند برای حرفِ پس!

١- سلام!

٢- ماه رمضون به سرعت برق و باد می گذره! دلم می خواد متوقفش کنم، محکم بغلش کنم و نذارم از دستم لیز بخوره و بره و تموم بشه اما خب کاری که ازم بر نمیاد! پس به رفتنش تن می دم:(

٣- دروغ نگم با همه ی عشق و لحظه شماریم برای این ماه عزیز اما کم آوردم از بُعد جسمانی! هر دومون خیلی ضعیف شدیم و اندکی بی جون و مریض! از اون بدتر ساعت خوابمه که دیگه داره روانیم می کنه بس که به هم ریخته! مدتهاست درست و حسابی صبح رو ندیدم و روزم از ظهر شروع می شه! روزای محدودی هم که مجبورم به خاطر کاری مثلا صبح زودتر بیدار شم تا خود عصر همه ش دلم می خواد یه گوشه پخش شم و لالا!

همه ش هم که در حال سحری و افطاری پزوندنم! مثل وقتای دیگه نیست که از هفت روز هفته هر چقدرش رو عشقم کشید بپیچونم و غذای حاضری ردیف کنیم!

جون ورزش کردن هم که نمی مونه، حتی درازنشست هم تعطیل:( سحرها هم مجبورم برنج بخورم که در طول روز کم نیارم اینه که احساس چاقی مفرط می کنم! فک کن اوضاع چطوریه که آقای همسر که اگه تو غذایی گوشت ( از قرمز و سفید) موجود نباشه اون رو اصلا غذا نمی دونه و سوپ و امثالهم هم که حرفش رو نزن و غذای گیاهی هم که پیف پیف، برگشته می گه بعد از ماه رمضون یه مدت رژیم بگیریم فقط میوه و غذاهای گیاهی بخوریم:)))))

 خلاصه که بدن جان حسابی کم آورده اما عوضش روح جان داره حالش رو می بره اساسی به خصوص شبای قدر و به خصوصتر شب بیست و سوم که دیگه طاقت تحمل کالبد رو نداشت و دلش می خواست از خوشی، از عشق، از رفاقت با پروردگارش بدن رو ول کنه و پرواااااااااااااااااااز کنه!

۴- گفتم شبای قدر! بماند که چه گذشت بین من و خدای من و بماند که چه حسهای خوبی بهم تزریق شد. فقط همینقدر بگم که از لحظه ی تموم شدنش دارم به خدا التماس می کنم جادو رو باطل نکنه! نذاره باز ازش دور شم، نذاره باز ازش طلبکار شم! نذاره همه چی یادم بره! التماسش می کنم که بذاره براش بندگی کنم، که بنده ش باشم، که یادم نره اون خداست با همه ی اون هزار تا اسم جوشن کبیر که کمن برای توصیف گوشه ای از خداییش، که اون خداست با حکمتهاش و من بنده م با ضعفهام، که اون خداست با صبرش و من بنده م با بی طاقتیها و خواسته های کوچیک و بزرگم، که اون خداست و دور رو می بینه و من بنده م و جلوتر از نوک بینیم نمی تونم ببینم، که اون خداست و هزار هزار صفت و من بنده م که فقط چشم به جود و کَرَمش دارم و بس...

هر چند که مشکلات سر جای خودشون باقین و شدیدتر و بیشتر آزارمون می دن و مگه می شه بهشون فکر نکرد و غصه شون رو نخورد و التماس نکرد که برطرف شن؟ اما دلم می خواد هیچ وقت دیگه فراموش نکنم که حق ندارم از خدام طلبکار باشم، مثل چند شب قبل از همون شبای قدر که از یادآوری حرفام و رفتارم عرق شرم رو پیشونیم می شینه...

هرچند از اونجایی که ظرفیتی دارم بس اندک! دور نمی بینم روزگار دوباره طغیانگریم رو:(

۵- واسه پستی که نیمه ی شعبان گذاشته بودم یکی کامنت داده بود که مضمومنش این بود، آدمای تحصیلکرده دیگه نباید به این چیزا که خرافاته!!!!!!!!! اعتقاد داشته باشن! اون موقع خواستم جواب بدم و ندادم اما این روزا یاد اون حرف زیاد افتادم، این روزا که از بنده بودنم بیشتر لذت می برم، این روزا که حس می کنم کاش وقت می ذاشتم و بیشتر مطالعه ی علمی مذهبی می کردم تا بیشتر از کارهایی که از سر عادت انجام می دم لذت ببرم، این روزا که شبای قدرش چادر سر کردم و کیف کردم که هزار تا چشم بی حیا دیگه نمی تونن آزادانه به همه جام زل بزنن(هر چند که متاسفانه در خودم هنوز توان قبول تبعات چادر سر کردن رو نمی بینم:( ولی سعی می کنم بیشتر رعایت کنم)، این روزا که می بینم از بندگی کردن و قرآن خوندن و دعا خوندن و اشک ریختن برای امامام لذتی می برم که قابل وصف نیست و چنان سبک می شم از دنیا و چنان از حسهای ناب پر می شم که به عرش می رسم، این روزا که تک تک دستورات دینیم برام رنگ و بوی دیگه ای دارن، این روزا که می بینم بندگی کردن من برای خدا خیری نداره که یکسره خیره واسه خودم که تحمل مشکلات و سختیها رو برام آسونتر می کنه که ناملایمتیها رو تو نظرم کمرنگتر می کنه، این روزا دلم خیلی می سوزه واسه خودمون که وقت نمی ذاریم و فکر نمی کنیم و همه چیز رو با یه چوب می رونیم...

۶- هر چقدر نیمه ی اول ماه مبارک کند و کشدار گذشت، از نیمه به اینور انگار افتاده رو دور تند و می گذره و می گذره و هیچی از گذشتنش نمی فهمم... همین روزاست که به ته برسه و باز منم و دعاهای نخونده و فرصتهایی که ازشون بهره نبردم:(

٧- دو بار مهمون افطاری داشتیم امسال، یه سری عموم و خونواده ش و عروس و داماد و نوه که کلا ١١ نفر شدیم. یه سری هم دخترخاله ی آقای همسر و خونواده ش و البته مامان آقای همسر، البته مامان آقای همسر هم یکی-دو باری تنها اومدن.

خودمون هم که فقط خونه ی عمو اینها رفتیم که کل فامیل دعوت بودن و البته خونه ی مامان بزرگ آقای همسر و البته چندین بار هم خونه ی مامان آقای همسر. یکی-دو جای دیگه هم دعوت شدیم که برنامه مون جور نشد و نرفتیم، یکیش که شب سالگرد عروسیمون بود که واسه اولین بار افتاد تو ماه مبارک و عوضش دو تایی رفتیم سفره خونه ی سنتی و قبلش هم فیلم عروسیمون رو دیدیم و کلی یاد خاطرات کردیم و گپیدیم و آخر شب هم بعد از سه سال لباس عروسیم رو پوشیدم و از اینکه اندازه مه بسی ذوقیدم:دی

٨- کلی فکر تو سرمونه، کلی برنامه، نمی دونم چقدر عملی باشن، نمی دونم چقدر خدا باهامون همراهی کنه، نمی دونم چقدر به صلاحمون باشن، فقط می دونم که باید تلاشمون رو برای رهایی از این وضعیت انجام بدیم، فقط امیدوارم بدترش نکنیم:( فعلا که همه ش در مرحله ی حرفه...

٩- امشب هم افطار می ریم خونه ی مامان آقای همسر که مهمون داره و الان هی آقای همسر میاد و میره و می گه دیر می شه ها!

١٠- راستش تو نت هستم، خیلی هم زیاد، بیشتر تو سایتمون می پلکم، وبلاگ هم می خونم البته...

١١- درباره ی کامنتهاتون... خیلی حرف دارم، درسته که حرفی نمی زنم و سکوت بدجوری تو وجودم خیمه زده همونطوری که همیشه وبلاگهاتون رو می خونم و صفحه ی کامنتدونی رو باز می کنم اما یهو لال می شم و نه زبونم به تبریک می چرخه و نه تسلیت و نه ابراز وجود حتی! اما تک تک کامنتهاتون برام ارزشمندن، خیلی ارزشمند، از اینکه فراموش نشدم و از اینکه اینجا چند تا "رفیق" دارم که خیلیاشون هم لابد مثل خودم خاموشن خیلی کیفور می شم... میام مفصل درباره شون می حرفم. الان دیرمه:(

١٢-چند روز پیش به دلایلی مجبور شدم تک تک پستهای آرشیو ٨ساله ی وب قبلیم رو خصوصی کنم، با اینکه خیلی عجله یی بود و زیاد نرسیدم پستهام رو بخونم اما همون نظر اجمالی روشون حسابی بردم تو خاطرات فراموش شده و حسهای از یاد رفته، بعد به خودم گفتم حیفه که اینهمه وقت روزانه ننوشتی و کلی خودِ آینده ت رو از خاطرات فراموش شدنی این روزا و کلی از اولینها محروم کردی! الان هم هر چند که تازه نطقم وا شده اما باید بدوام برم حموم و حاضر شدن و مهمونی! باشد که باز نطقم باز بشه.

پ.ن: نسیم جون خودمم دلم لک زده واسه اون ساره!